BOYNU BÜKÜLEN MUM GİBİ ERİMEK..

Gündemin hızla değiştiği ve kendisini siyasetten kurtaramadığı bir ülkede siyasi yazılar yazmaktan kendimizi alamadığımız bir sırada şöyle güzel şiirlerle dolu, aşk kokan, sıcak duyguların en üst seviyeye ulaştığı bir yazı yazmak veya okumak o kadar zor ki..
Çünkü öyle bir ortamı yakalamak, kendinizi dinleyip, iç dünyanızda yaşadıklarınızı dışarıya vurmak istediğiniz bir anda pat diye gündem değişiyor, kendinizi kapatmaya hazırladığınız o ruhani dünyada bir anda yeniden kopuyorsunuz..

Aslında bu durumu şöyle de anlatabiliriz..
Evdeki yaşlı, elindeki tespihle oturmuş karşınızda dalmış kendi dünyasına, sanki orada yokmuş gibi, ya arada bir uyukluyor, yada ikide bir kendine gelip, elindeki tespihi daha da hızla çeviriyor..
Ve kalkıp, yorgun bacaklarıyla yürümeye çalışıp, seccadesini seriyor yere..
Elinde çevirdiği tespihi seccadesinin yanına bırakıp, hazırlanıyor o ruhani dünyasına..
Tam ellerini önünde bağlayıp, o ruhani dünyasıyla karşılaşıp, duasını etmeye hazırlanırken kapının çalan zili ile tüm hazırlığın alt üst oluşuna benziyor, bir cumartesi yazısı yazmaya hazırlanırken insan..
İşte bende her cumartesi günü bu yönde bir yazı yazıp, içimdeki tusinamileri okurlarımı hissettirmek isterken ya çalan bir telefon, yada kapıdan içeri giren birinin bölmesiyle darma dağın olurum..
Genelde geceleri, kendimle baş başa kalıp, soğuk su ile doldurduğum bardağı beyazlatan rakıyı içerken ele aldığım bu tür yazıların gündüzleri hiç mi ama hiç yazılamadığını da bilerek bir cumartesi yazısı yazmaya hazırlanmak ve yazmaya çalışmak zaten başta yapılmış en büyük yanlış..
Çünkü bu yazıyı yazarken radyomda çalan şiir de anlatıyordu sanki bir cumartesi yazısı yazmaya hazırlanırken, o yazı için iç dünyanla baş başa olmalısın, olamıyorsan 'Yazma, etme' diyordu..
Evet, tam yeni bir cumartesi yazısı yazmaya hazırlanırken paylaşılır değerinde diye beklediğim anın paylaşılmaya değer görülmediğini görünce bende yeni bir camartesi yazısında küçük bir esinti ile sönen mumun eriyip, boynunu bükmesi gibi yazmaya değmez deyip, bitiriyorum bir yeni cumartesi yazısını daha..